Karpiówkę można zaliczyć do najstarszych wzorów ceramicznych pokryć.

Ten typ dachówki płaskiej przystosowanej do krycia stromych dachów pojawił się w XI w. w Prowansji. Przez tysiąc lat dachówka ceramiczna karpiówka zdążyła na trwale wpisać się w historię najlepszej architektury.

Dla wielu stała się wręcz synonimem dachówki. Jej charakterystyczny kształt i sposób układania sprawia, że nie mamy wątpliwości z jej rozpoznawaniem, zaś ułożone z niej pokrycie będzie zawsze się wyróżniać na tle innych. Co przemawia, by stosować ją także dzisiaj?

Używana w Polsce nazwa karpiówka pochodzi od jednego ze sposobów krycia dachu, który układem przypomina rybią łuskę, zwłaszcza karpia. Początkowo miała ona kształt  zbliżony do kwadratu z górną krawędzią wygiętą ku dołowi, co ułatwiało ich zamocowanie na łatach.

Z czasem kształt ten uległ wydłużeniu. Wykrój produkowanych i użytkowanych dachówek karpiówek był od wieków jednak mocno zróżnicowany. Do najczęściej stosowanych należy wykrój segmentowy.

Przy stosowaniu karpiówki na obiektach remontowanych czy rewitalizowanych stosuje się także dachówki o historycznych wykrojach: półokrągłym, prostym w kształcie tarczy herbowej, sześciokątnym rombowym, tzw. gotyckim oraz wieżowym.

Od tysiąclecia bogactwu kształtów towarzyszy atrakcyjna kolorystyka. W przeszłości powierzchnie karpiówek były gładkie, chropowate, szczotkowane lub czesane, a także profilowane, a nawet ręcznie ornamentowane.

Już od XII wieku je glazurowano, a od XIV wieku angobowano. Także dzisiaj karpiówkę wyróżnia barwa – poczynając od naturalnej czerwieni przez angoby czerwoną, ceglastą, miedzianą, rustykalną po brązową, zieloną, antracytową, czarną oraz szarą.